موتور محرکه اقتصاد دیجیتال، نیروی انسانی توانمند و خلاق است. دورههای آموزشی عملی و تعامل دانشگاه با صنعت باید بهسرعت توسعه یابد تا نیروی کار آمادهی میدان نوآوری باشد. مطالبهگران بر ضرورت تدوین مسیر شغلی شفاف و ایجاد مشوقهای بیمهای و مالی تأکید میکنند. وقتی متخصصان به دلیل نداشتن چشمانداز مشخص یا فرصت کم امنیت شغلی و درآمد کافی را احساس نکنند، مهاجرت مغزها شتاب میگیرد. پرورش و نگهداشت سرمایه انسانی، زیربنای هر تحول دیجیتال پایدار است. بنابراین چالشهای این حوزه عبارت است از:
کمبود دورههای عملی و کارآموزی تخصصی
برنامههای دانشگاهی در بسیاری رشتهها هنوز جنبه تئوری دارند و فرصت تجربه عملی محدود است. استارتاپها نیازمند نیروهایی هستند که از روز اول بتوانند وارد پروژههای واقعی شوند.
ضعف همکاری دانشگاه و صنعت
ارتباط میان دانشگاهها و شرکتهای فناوری نابسامان است و پروژههای مشترک کمشمارند. نتیجه، دانشآموختگانی است که فاقد مهارتهای بهروز بازار کار دیجیتال هستند.
نرخ بالای مهاجرت متخصصان
دلایل اقتصادی و پشتیبانی ناکافی باعث شده بسیاری از متخصصان فناوری ایران را ترک کنند. این بحران «فرار مغزها» خلأ شدیدی در تیمهای فنی و تحقیقاتی ایجاد کرده است.
نبود سازوکارهای انگیزشی و بیمهای
کار در استارتاپ اغلب با ریسکهای بالای حقوقی و مالی همراه است. فقدان بیمه و مزایای اجتماعی، رغبتی برای ماندن بلندمدت در این فضا باقی نمیگذارد.
عدم تعریف شفاف مسیر شغلی
افراد فعال در حوزه دیجیتال نمیدانند برای پیشرفت باید چه مهارتهایی کسب کنند یا چه مسیرهای شغلی ممکن است پیش رویشان باشد. نبود چارچوب راهنما، انگیزه و برنامهریزی حرفهای را تحتالشعاع قرار داده است.